Dzisiejszą Ewangelię moglibyśmy streścić w pytaniu: „jak radzić sobie ze złem?” Zło nie atakuje od razu. Ono rozwija się powoli poczynając od niewielkich grzechów poszczególnych ludzi tu i tam. Radzenie sobie ze złem przypomina leczenie zębów (lepiej pójść do dentysty, póki ubytek jest mały i bezbolesny) albo popularne dawniej cerowanie ubrań (jak mówi przysłowie: „zaszyj dziurkę, póki mała”). Brak reakcji na zło Benedykt XVI nazywa „grzechem milczenia”.
Dzisiejszą Ewangelię tytułuje się „wiara kobiety kananejskiej”. Kanaan (tak się nazywał pierwotnie kraj ziemi obiecanej) to był syn bliblijnego Chama. Nazwać kogoś „Kananejczykiem/Kananejką” to była obelga podobnie jak to pierwsze słowo. Bardziej kulturalnie powiedzielibyśmy wiara ignorantki, albo wiara „prymitywki” jeśli jest takie słowo.
Dzisiaj Pan Jezus opowiada krótką przypowieść o skarbie i perle. Skarb zakopany w roli to symbol tamtych niepewnych czasów. Nie było wtedy banków ani sejfów. Jeśli człowiek podróżował lub zagrażały wojny często ukrywał złoto lub kosztowności stanowiące zabezpieczenie rodziny albo spadek po prostu w ziemi. Jeśli człowiek nagle zginął podczas dziejowej zawieruchy, zabierał swoją tajemnicę do grobu i czasem taki skarb na roli leżał tam całe pokolenia.
Dzisiejszą Ewangelię moglibyśmy streścić w pytaniu: „jak radzić sobie ze złem?” Zło nie atakuje od razu. Ono rozwija się powoli poczynając od niewielkich grzechów poszczególnych ludzi tu i tam. Radzenie sobie ze złem przypomina leczenie zębów (lepiej pójść do dentysty, póki ubytek jest mały i bezbolesny) albo popularne dawniej cerowanie ubrań (jak mówi przysłowie: „zaszyj dziurkę, póki mała”). Brak reakcji na zło Benedykt XVI nazywa „grzechem milczenia”.